Edukator Medialny

Pedagogika medialna w Polsce to bardzo mocna ugruntowana instytucjonalnie przestrzeń naukowego dociekania. Mówię o instytucjonalnym osadzeniu, bo faktycznie jest tak, że poza bogatą (i ważną) tradycją istnienia katedr i zakładów w uniwersytetach, polska szkoła pedagogiki mediów pozostaje wciąż w objęciach pewnego sposobu myślenia określanego jako technologia kształcenia. Ma to swój wyraz w publikacyjnym dorobku tej dyscypliny.
To o głównym nurcie pedagogiki medialnej-w skrócie. Teraz o obrzeżach (niestety).
Problem polega na tym, że w Polsce wyraźnie ścierają się dwie perspektywy myślenia o edukacji medialnej (optyka pedagoga medialnego). Pierwszą krótko scharakteryzowałem. Druga reprezentowana jest przez grupę pedagogów, pozostających na uboczu, wyraźnie niekorespondujących ze stylem “tradycyjnej” pedagogiki mediów. To oni nawiązują do najnowszych trendów w pedagogice w ogólności, to oni nawiązywali do tekstów, które “otwierały” przestrzeń medioznawczego myślenia w pedagogice na początku lat 90-tych (Gregory Ulmer, David Trend)
I tutaj wracamy do źródła problemu. Bez teoretycznego zaplecza sens organizowania konferencji dla nauczycieli (Edukacja Medialna bez pedagogiki) jest wątpliwy (wątek “przydatności” wiedzy teoretycznej w kształceniu nauczycieli był wielokrotnie dyskutowany w literaturze pedeutologicznej-wymowna jest tutaj, bardzo mocno eksploatowana publikacyjnie, kategoria “transformatywnego intelektualisty”, opisana po raz pierwszy przez H.Giroux, w Polsce m.in: J.Rutkowiak, H.Kwiatkowska).
Wątpliwości związane z pytaniem (pytaniami?) o wartość teoretycznego namysłu w procesie “edukowania” medialnego to również część mojej autobiografii naukowej i dydaktycznej. Kilkuletnie doświadczenie w kształceniu różnej maści nauczycieli pozwala na próbę uogólnienia i generalizacji: im mniej instrumentalnych, algorytmicznych i instruktażowych strategii dydaktycznych, tym lepszy efekt długofalowy…